Happy Birthday: Micky

ดีค่ะ..พรุ่งนี้ 4/6/50 วันเกิดพี่ไก่ มิคกี้แล้วค่ะ 21 ปีแล้วน๊า..

มาร่วมอวยพรกันนะคะ..

to พี่ไก่ micky : สุขสันต์ในวันเกิดนะคะ ก็ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงนะคะถ้าเหนื่อยก็พักบ้างก็ได้อย่าหักโหมนะคะ และขอให้เป็นพี่ไก่มิคกี้ที่น่ารักของทุกคนอย่างนี้ตลอดไปค่ะ..รักดงบังทุกคนน๊า...

...................................................................

~*~ ถึงคนที่คิดว่าเราเองชอบพี่แจคนเดียวนะ..อยากบอกว่าถึงเราเองจะรักพี่แจมากมายแค่ไหนแต่เราก็ยังแคร์ยังเป็นห่วง พี่หมียุน พี่พร้าว พี่ไก่ และพี่ชางมิน อยู่นะ ถึงแม้พี่แจจาเป็นที่รักคนเดียวในหัวใจก็เถอะ คนอื่นๆก็ยังเป็นพี่ชายเราอยู่เหมือนกันจ๊า~*~

...Micky - Story...

มาอ่านเรื่องราวของ พี่ไก่กันนะคะ

.............................................

: เคยฟังเรื่องเล่าจากคุณพ่อคุณแม่ถึงตอนที่ยูชอนเกิดบ้างไหม

ครับ คุณพ่อคุณแม่เล่าว่าตอนที่ผมเกิดนั้นท่านฝันเรื่องแปลกๆ

: อ้า ชางมินก็พูดอย่างนั้นเหมือนกัน ที่เกาหลีเค้าเรียกว่า แทมง ใช่ไหมล่ะ

ครับ คุณพ่อฝันว่า คุณพ่อเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง ในนั้นมีหอยเพียบเลย ในบรรดาหอยเหล่านั้น มีหอยอยู่

ตัวหนึ่งใหญ่ที่สุดเลยครับ คุณพ่อบอกว่าตัวผมอยู่ในหอยนั้น ส่วนคุณแม่ฝันว่าระหว่างที่กำลังเดินอยู่ ก็มองเห็น

ต้นไม้ต้นหนึ่ง พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็มีกล้วยหอมผลใหญ่อยู่บนต้นไม้นั้นครับ (ยิ้ม)

: อย่างนั้นเหรอคะ เคยลองอธิบายหรือแจกแจงความฝันพวกนั้นดูไหม

ไม่เคยครับ สงสัยก็จริง แต่ว่าท่านบอกว่าทั้งหอยทั้งกล้วยที่ท่านฝันเห็นนั้นใหญ่มาก ท่านก็เลยคิดว่า

เป็นฝันที่ดี (ยิ้ม)

: เหรอคะ (ยิ้ม) ตอนเด็กๆยูชอนเป็นเด็กแบบไหนคะ

นิสัยไม่ต่างจากตอนนี้หรอกครับ เป็นเด็กร่าเริง ผมมีน้องชายอยู่คนหนึ่งผมก็เล่นกับเขาเสมอ ในหมู่

บ้านที่พวกเราอยู่มีต้นแปะก๊วยอยู่ต้นหนึ่ง ผมกับน้องชายชอบไปปีนเล่นกันบ่อยๆ บางทีก็เก็บผลของมันเล่น บาง

ทีก็เอาก้อยหินปาเพื่อน มีอยู่ครั้งหนึ่งโดนหัวเพื่อนเข้าอย่างจังจนเขาต้องไปโรงพยาบาลเลยครับ

: ซนจริงๆเลย

ครับ (ยิ้ม) ทำให้ผมมีแผลเต็มตัวไปหมด แล้วผมก็เรียนเทควันโดตั้งแต่ป.1 - ป.6 ตอนที่เรียนอยู่ป.3 ก็เริ่มเล่นบาสเพราะว่าอยากเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล แล้วรักครั้งแรกของผมก็เกิดขึ้นตอน ป.3 ด้วย เธอเป็นเด็กน่ารักมาก เราเล่นด้วยกันบ่อยๆ แต่ว่าตอนเด็กๆผมเป็นคนขี้อายมากๆ จึงไมสามารถพูดกับเธอได้ตรงๆ ผมจะเล่นกับเพื่อนคนอื่นๆด้วย ความทรงจำที่สนุกสนานกับเพื่อนๆในตอนนั้นมีมากจริงๆครับ แต่ว่าน่าเสียดายที่ผมต้องย้ายไปอยู่ที่อเมริกาจึงต้องแยกกับเพื่อนๆ

: ยูชอนย้ายไปอเมริกาตอนอายุเท่าไรคะ

ตอนผมอยู่ ป.6 ครับ

: ที่ต้องไปอเมริกาเพราะว่าเรื่องงานของคุณพ่อใช่ไหมล่ะ

ใช่ครับ ตอนแรกท่านบอกว่าเราต้องไปอเมริกา ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ผมไม่อยากแยกกับเพื่อนๆที่

โรงเรียน และก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ด้วย ผมหนักใจและอึดอัดใจมากครับ ตอนที่จะเดินทางออกจากเกาหลี

ผมร้องไห้มากๆเลย ตอนที่ไปถึงอเมริกาแล้วก็ด้วย ผมเหงามากๆร้องไห้ทุกวัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เป็นเด็กร่าเริง

และชอบกีฬา

: แล้วที่โรงเรียนล่ะ

ผมต้องไปโรงเรียนของคนอเมริกาครับ ซึ่งการเรียนการสนทนาส่วนใหญ่ก็เป็นภาษาอังกฤษ ไม่ว่าเวลา

จะผ่านไปแค่ไหนผมก็ไม่คุ้นซักที ผมว่านิสัยผมไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ตัวผมเองต่างหากที่ไม่ยอมพูด

: แล้วยูชอนเอาชนะสิ่งเหล่านั้นมาได้ยังไงกัน

ทุกๆวันผมจะฟังเพลง พอฟังเพลงแล้วทำให้จิตใจของผมมั่นคงขึ้น ผมได้ฟังเพลงหลายแบบหลายแนวเลยครับ ตอนที่อยู่เกาหลีก็เคยฟังแค่ผ่านๆหูไปก็เท่านั้น แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเสียงเพลงมีผลต่อจิตใจของคนจริงๆ เพลงที่ผมชอบฟังบ่อยๆตอนที่รู้สึกเหนื่อยหรือยากลำบากคือ Tears in Heaven ของ Eric Clapton ครับ ตอนนี้ก็ยังฟังเพลงนี้อยู่ เมื่อนึกถึงตอนนั้นน้ำตามันก็เอ่อขึ้นมาซะเฉยๆเลยครับ

*******

เอาไว้แค่นี้ก่อนนะคะ ยังมีต่ออีกค่า เอาไว้รออ่านครั้งต่อไปนะคะ .(คอมเม้นมาบ้างก็ได้นะคะ)